POTRZEBA KOJARZENIA

Wielokrotnie podkreślam potrzebę kojarzenia środków komunikowania z praktycznym kontekstem społecznym, w jakim jedno­stki tworzą i odbierają medialne formy symboliczne. Tendencja do zapominania o tym kontekście społecznym jest bardzo charakterystyczna dla dywagacji teoretycznych, a nawet praktycznych analiz dotyczących mediów. Na przykład pod wpływem strukturalizmu, semiotyki oraz pokrewnych kierunków poświęcono w ostatnich latach wiele czasu na krytykę podstawowych cech „tekstu” — nie tylko tekstu w wąskim znaczeniu prac literackich, lecz także w szerszym znaczeniu – znaczących form kulturowych, od filmów i programów telewizyjnych, poprzez napisy na billboardach reklamowych, aż po graffiti w przejściach podziem­nych. Ze szczegółowej analizy tych „tekstów” można bardzo wiele wywnioskować, lecz są one jedynie bardzo fragmentarycznym badaniem zjawiska kulturowego (co dotyczy również tekstów literackich). Jego fragmentaryczność wynika z faktu, że zjawisko wprawdzie badane jest dokładnie, lecz w oderwaniu od warunków, w jakich powstało, i konteks­tu, w jakim jest odbierane przez odbiorcę. Teksty te są przeważnie analizowane w sobie i dla siebie, bez odniesienia do celów ani do źródeł, z jakich czerpali ich twórcy, ani też sposobów wykorzystania czy rozu­mienia ich przez tych, którzy stali się ich odbiorcami. Twórcy i odbiorcy tekstu wymykają się nam niejako poza widnokrąg, podczas gdy analityk czy krytyk skupia się na formie kulturowej, w nieco sztuczny sposób odartej ze społecznego kontekstu jego powstania, obiegu i odbioru.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.