Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

 

KOMUNIKOWANIE MASOWE

Wielokrotnie już wykazano, że sformułowanie „komunikowanie masowe” nie jest najszczęśliwsze. Szczególnie mylące jest tutaj słowo „masowe”. Wywołuje ono wrażenie ogromnej rzeszy odbiorców liczonej w tysiącach lub nawet w milionach osób. Może tak być tylko w wypadku niektórych produktów medialnych, jak najpopularniejsze gazety codzien­ne, programy i filmy telewizyjne, lecz w wypadku większości współczes­nych i dawnych produktów medialnych wrażenie to będzie mylące. W pierwszym okresie rozwoju czasopism, a także w niektórych sektorach mediów współczesnych (jak niektórzy wydawcy książek i czasopism) grupa odbiorców jest i zawsze była stosunkowo mała i ściśle wyspec­jalizowana. Jeśli więc używamy słowa „masowe”, nie należy go rozumieć w jego wąsko pojętym znaczeniu ilościowym. Istotną cechą komunikowa­nia masowego nie jest to, że dana liczba odbiorców (lub określony procent populacji) odbiera jej produkt, lecz raczej, że produkt ten z zasady jest dostępny dla wielu różnych odbiorców.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

JEDNOSTRONNY PRZEPŁYW INFORMACJI

W większości form komunikowania masowego natomiast, w przeciw­ieństwie do bezpośredniej rozmowy, przepływ informacji jest w dużej mierze jednostronny. Przekazy są tworzone przez grupę jednostek i przekazywane innym, które znajdują się w dystansie czasowym i przestrzennym od oryginalnego kontekstu wytwarzania tych prze­kazów. Stąd odbiorcy przekazów medialnych nie tyle są partnerami w dwustronnym procesie wymiany komunikacyjnej, ile uczestnikami ustrukturalizowanego procesu przekazu symbolicznego. Dlatego też będę mówił raczej o „transmisji” lub „rozpowszechnianiu” przekazów medial­nych niż o „komunikowaniu” jako takim. Jednakże nawet w warunkach ustrukturalizowanego procesu komunikowania masowego odbiorcy mają pewną możliwość interwencji lub własnego udziału w przebiegu i wpływania na zawartość procesu komunikowania. Mogą, na przykład, pisać listy do wydawcy, dzwonić do telewizji i wyrażać swoje poglądy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

CECHY KOMUNIKOWANIA MASOWEGO

Pierwszą z cech charakterystycznych dla komunikowania masowego jest fakt, że wymaga ona pewnych technicznych i instytucjonalnych środków wytwarzania i rozpowszechniania. Specjalistyczna literatura dotycząca mediów poświęca temu zagadnieniu najwięcej uwagi. Ogólnie wiadomo, iż rozwój mediów, od najwcześniejszych form druku po najnowocześniejsze rozwiązania w dziedzinie telekomunikacji, opierał się zawsze na innowacjach technicznych i możliwości ich komercyjnego wykorzystania. Wiadomo również, że proces wykorzystania tych in­nowacji zawsze odbywał się w ramach instytucji, które po dziś dzień kształtują działanie mediów. Innymi słowy, rozwój komunikowania masowego jest wprost proporcjonalny do rozwoju przemysłów medial­nych, tj. kręgu organizacji, które od średniowiecza do dziś interesują się komercyjnym wykorzystaniem innowacji technicznych pozwalających na produkcję i szeroki przekaz form symbolicznych. W następnym rozdziale przyjrzę się bliżej niektórym technicznym i instytucjonalnym aspektom mediów, poczynając od komercyjnego wykorzystania prasy drukarskiej w drugiej połowie XV w. W odróżnieniu od większości specjalistycznej literatury na temat mediów będę się starał wykazać związek rozwoju technicznego z szerszym instytucjonalnym aspektem rozwoju nowoczes­nych społeczeństw.

 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KOMODYFIKACJA FORM SYMBOLICZNYCH

Fakt komercyjnego wykorzystania innowacji technicznych w komu­nikowaniu masowym uwidacznia następna jego cecha, którą nazwałem „komodyfikacja form symbolicznych”. Już w poprzednim podrozdziale krótko omówiłem ten problem w związku z reprodukcyjnymi możliwoś­ciami środków technicznych tutaj chciałbym potraktować go bardziej ogólnie. Rozumiem komodyfikację jako szczególny rodzaj „waloryzacji”, tj. jako jeden ze sposobów przypisywania obiektom pewnej wartości. Formy symboliczne mogą podlegać dwu rodzajom waloryzacji14. „Walo­ryzacja symboliczna” jest procesem, w którym formom symbolicznym przypisuje się „wartość symboliczną”. Jest to wartość, jaką mają przedmioty z racji tego, jak są oceniane przez ludzi: cenione lub potępiane, kochane lub pogardzane. „Waloryzacja ekonomiczna” to ten rodzaj waloryzacji, w którym formom symbolicznym przypisywana jest „war­tość ekonomiczna”, wartość ich wymiany rynkowej. Z racji waloryzacji ekonomicznej formy symboliczne uważane są za towary, stają się przedmiotami zakupu i sprzedaży na rynku i mają swoją określoną cenę. Do skomodyfikowanych form symbolicznych będę się odwoływał jako do towarów symbolicznych”.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WALORYZACJA EKONOMICZNA

Komunikowanie masowe z natury swojej jest komodyfikacją form symbolicznych, w taki lub inny sposób podlegającej waloryzacji ekono­micznej. Formy waloryzacji ekonomicznej różnią się w zaleznosci od wykorzystywanego środka technicznego. W wypadku książek chodzi o sprzedanie jak największej liczby kopii. Inne materiały drukowane wykorzystują waloryzacyjną siłę reklamy zamieszczanej na ich łamach. W wypadku radia i telewizji głównym czynnikiem waloryzacji jest sprzedaż czasu antenowego. W niektórych krajach odbiorcy programów telewizyjnych wnoszą opłaty za użytkowanie odbiorników lub płacą innego typu podatki pośrednio przeznaczone na media. Nowe osiągnięcia techniczne (telewizja kablowa) pozwalają również na pobieranie od odbiorców opłat subskrypcyjnych za dekodery.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn