Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

Witaj!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom. Od lat interesuje się PR i mam dużą wiedzę na ten temat. W postach postaram sie przybliżyć Wam nieco informacji.
Zapraszam do lektury!

 

DZIAŁANIE

Twierdzenie, że komunikowanie jest formą działania, bardzo się już upowszechniło. Od kiedy Austin zauważył, że wypowiedzenie wyrażenia jest podjęciem działania, a nie jedynie zrelacjonowaniem czy opisaniem pewnego stanu rzeczy3, uwrażliwiło go to na fakt, iż używanie języka jest działalnością społeczną, przez którą jednostki ustanawiają i odnawiają stosunki między sobą. Lecz jeśli komunikowanie jest formą działania, to analiza komunikowania musi być, przynajmniej częściowo, oparta na analizie tego działania i to w jego społecznie skontekstualizowanym charakterze. Ani Austin, ani wielu późniejszych teoretyków zajmujących się aktami mowy nie dążyło do przesunięcia swojej argumentacji w tym kierunku; w związku z powyższym ich opis dotyczący aktów mowy był dosyć formalny i abstrakcyjny, zwłaszcza że pozbawiony został rzeczywis­tych okoliczności, w jakich ludzie używają języka w życiu codziennym. Obecnie obserwacje Austina możemy przyjąć wyłącznie przy założeniu, że odrzucimy jego pogląd i stworzymy społeczną teorię działania i rodzajów władzy o charakterze bardziej podstawowym, uwzględniając środki i instytucje, na których jest oparta.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

RODZAJE FORM WŁADZY

Warto byłoby tu wyróżnić rodzaje form władzy. Powtarzając za Michaelem Mannem, wyodrębnię cztery główne jej typy, które nazwę „władzą gospodarczą”, „władzą polityczną”, „władzą przymusu” i „wła­dzą symboliczną”. Rozróżnienie takie ma przede wszystkim charakter analityczny. Obrazuje różne rodzaje działalności, w którą zazwyczaj angażują się ludzie, oraz różnorakie środki, z jakich czerpią, korzystając z władzy. W rzeczywistości jednak rodzaje te zazębiają się i wymieniają w bardzo skomplikowany sposób. Określona instytucja lub jej rodzaj może stworzyć podstawę do gromadzenia pewnego rodzaju środków i tym samym przywilej demonstrowania określonej formy władzy. Na przykład wielkie przedsiębiorstwa stwarzają możliwości gromadzenia dużej ilości środków materialnych, co stawia je na pozycji uprzywilejowa­nej, jeśli chodzi o posiadanie władzy gospodarczej. Instytucje tego typu będę opisywał jako „instytucje paradygmatyczne”. Lecz nawet one podejmują działalność różnego rodzaju i, co za tym idzie, korzystają z różnych środków i form władzy, mimo iż w dużej mierze są ukierunkowane na jedną z jej form.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WŁADZA SYMBOLICZNA

Czwarty rodzaj władzy to władza kulturowa lub — jak kto woli — władza symboliczna. Wywodzi się ona z działalności zmierzającej do produkowania, przekazywania i odbierania form symbolicznych będą­cych nośnikami znaczenia. Działalność symboliczna jest podstawową cechą życia społecznego, na równi z działalnością produkcyjną, koor­dynacją pracy jednostek i przymusem. Jednostki ciągle angażują się w działania związane z wyrażaniem się za pomocą symboli oraz z interpretowaniem wypowiedzi innych; ciągle komunikują się i wymie­niają między sobą treści symboliczne. W tym działaniu jednostki korzystają z przeróżnych środków, które określiłbym jako „środki informacji i komunikowania”. Zaliczamy do nich środki techniczne, takie jak transport, umiejętności, kompetencje i wszelkie formy wiedzy, przekazywanie i odbiór informacji oraz treści symboliczne (to, co Bourdieu nazywa „kapitałem kulturowym”) bądź też prestiż i respekt należny niektórym instytucjom („kapitał symboliczny”).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PRZEKAZYWANIE I ODBIÓR FORM

Scharakteryzowałem komunikowanie jako szczególny rodzaj działań społecznych, podczas których zachodzi produkcja, przekazywanie i od­biór form symbolicznych, wymagających zaangażowania różnego rodza­ju środków. Teraz chciałbym bardziej szczegółowo zbadać niektóre z tych środków. Rozpocznę od analizy samej natury środków komunikowania i niektórych sposobów ich wykorzystania. Następnie przyjrzę się umiejętnościom, kompetencjom i formom wiedzy, których znajomość musimy z góry założyć, mówiąc o korzystaniu ze środków masowego komunikowania.  W produkcji form symbolicznych oraz do ich przekazu zwykle wykorzystujemy środki techniczne. Środki te stanowią podłoże językowe (substrat językowy) form symbolicznych — to znaczy element materialny, za pomocą którego i za którego pośrednictwem powstają informacje oraz treści symboliczne transmitowane od producenta do odbiorcy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

UDZIAŁ ŚRODKA TECHNICZNEGO

Wszystkie procesy wymiany treści symbolicznych wymagają udziału jakiegoś środka technicznego. Nawet wymiana zdań w bezpośredniej interakcji przy rozmowie w cztery oczy wymaga posłużenia się elementami mate­rialnymi, jak: krtań, struny głosowe, fale powietrzne, uszy, bębenki słu­chowe itp., za których pośrednictwem produkujemy i odbieramy obda­rzone znaczeniem dźwięki. Jednakże natura środków technicznych może być bardzo zróżnicowana, a ich właściwości nie tylko ułatwiają, lecz mogą również ograniczać wytwarzanie symboli oraz możliwość ich wymiany. Środek techniczny uwzględnia pewien stopień umocowania form symbolicznych, to znaczy umożliwia powtarzalność tych form i prze­chowywanie ich w medium, które ma różny stopień trwałości. 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn