Archive for the Zdrowy rozsądek Category

ZAMIAR NAUCZYCIELA

W mojej analizie nauczania dowodziłem, że jest ono określone przez zamiar nauczyciela. Zamiar bowiem tworzy sytuację intencjonalną, której uczest­nikami stają się uczniowie razem z nauczycielem. Znaczenie działań, zarówno uczniów, jak i nauczyciela, jest określane i tworzone właśnie przez taką sytuację. Przedstawiłem także analizę wyrozumowanej zmiany intencji. Dowo­dziłem, że główną częścią rozumowania praktycznego, najważniejszą także dla praktyki nauczania, są zmiany, jakim jednostka poddaje swe zamiary. Jeżeli weźmie się pod uwagę oba te ciągi rozumowania jednocześnie, wtedy można zobaczyć nauczanie jako działalność kompleksową. Zamiary nauczania, jak wszelkie inne zamiary, nie są nieprzystępne dla modyfikacji. Wykładać Heglowską dialektykę uczniom, którzy nie znają znaczenia używanych słów — oznacza zajmować się próżną działalnością; uczniowie nie r auczą się przedmiotu lekcji, jeśli nie rozumieją, co mówi nauczyciel.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam

WAŻNIEJSZE PRAGNIENIA

Zasada Koherencji wyjaśniałaby w tym przypadku, że zamiar nauczyciela, aby nauczyć uczniów dialektyki Heglowskiej, byłby bardziej spójny — wziąwszy pod uwagę ignorancję uczniów — gdyby nauczyciel zamierzał zarazem nauczyć słownictwa używanego w tej dialektyce.W moim poprzednim przykładzie, gdzie nazwa stanu nie miała żadnych wspólnych liter z nazwą jego stolicy, nauczyciel zarzucił swój zamiar z powodu sprzeciwu uczniów. Przyczyny tej modyfikacji zamiarów są wyjaśnione przez Zasadę Spełnienia Pragnień. Nauczyciel zobaczył w trakcie nauczania, że pragnienia uczniów związane z nauczaniem są odmienne od jego pragnień. Rozważając, które pragnienie jest ważniejsze, zdecydował, że to jego prag­nienie powinno być zmodyfikowane.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam

CZĘŚĆ NAUCZYCIELSKIEGO ŻYCIA

Aby działania nauczyciela zgadzały się z tym zmodyfikowanym sądem na temat pragnień, należało zmienić pierwotny zamiar. Te przykłady pokazują, że kompleksowość nauczania (interakcja między zamiarami nauczyciela a wydarzeniami i okolicznościami nauczania) jest w istocie częścią praktycznego rozumowania dokonywanego przez nauczy­cieli. Jest ona związana z ich zamiarami dotyczącymi wiedzy, którą uczniowie mają nabyć w trakcie nauczania. W ten sposób kompleksowość, jako część nauczycielskiego życia, pasuje do przedstawionej przeze mnie analizy nauczania i praktycznego rozumowania. Co więcej, wydaje się, że moja analiza może uzasadnić tę kompleksowość. Kompleksowość owa jest także centralnym faktem nauczania, a więc nauka nauczania oznacza naukę radzenia sobie z tą kompleksowością. Częścią tej wiedzy, którą należy posiadać, aby być nauczycielem, jest więc wiedza o tym, jak modyfikować swoje zamiary, aby robić rzeczy rozsądne. Problem kształ­cenia nauczycieli jest więc wzbogacony o ważny aspekt. Przejdźmy teraz do dokładniejszego omówienia tego problemu.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam

CO NAUCZYCIEL POWINIEN WIEDZIEĆ ?

Omówienie kompleksowości nauczania razem z moimi wcześniejszymi rozważaniami o teorii i praktyce w nauczaniu przygotowało nas do omówienia kształcenia nauczycieli. Jak już wspomniałem, skoncentruję się na odpowiedzi na pytanie, co nauczyciel powinien wiedzieć. Takie sformułowanie pytania wskazuje, że moja analiza kształcenia nauczycieli będzie wynikać z tego, co tworzy praktykę nauczania. Rozpoczęcie praktycznego nauczania oznacza wkroczenie do swoistej wspólnoty, której sposób życia się przejmuje. Zostać nauczycielem, znaczy wejść na istniejące już drogi nauczania. Tak więc praktyka nauczania stawia cele i tematy dla kształcenia nauczycieli. Takie postawienie sprawy z pewnością spowoduje pewne zastrzeżenia, które chciał­bym uprzedzić.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam

ZMIANA PRAKTYKI

Jedno z zastrzeżeń jest następujące: gdyby uznało się praktykę za nieod­wołalnie błędną, należałoby sprzeciwiać się wszelkim formom kształcenia nauczycieli wynikającym z takiej praktyki. Celem kształcenia nauczycieli byłaby więc zmiana praktyki, a nie jej powielanie. Jest w tym coś z prawdy: żadna forma kształcenia nauczycieli nie powinna dokładnie powielać istniejącej praktyki nauczania — zresztą jest to zapewne niemożliwe. Nie znaczy to jednak, że kształcenie nauczycieli nie powinno wynikać z praktyki nauczania. Ostatecznie praktyka nauczania ustala ramy działalności nauczyciela. Skoro cechą charakterystyczną nauczania jest zamiar wywołania uczenia się, prak­tyka nauczania składa się ze sposobów, jakimi praktycy usiłują ten zamiar zrealizować. Te sformułowania oczywiście nie zawsze przynoszą skutek; niektóre z nich są zapewne błędne i niewłaściwe.

Witaj! Miło mi ze zajrzałeś na mojego bloga, mam nadzieje, że spodobają Ci się wpisy jakie tutaj publikuje. Wszystkie wpisy dotyczą bezpośrednio i pośrednio tematyki mediów i reklamy. Liczę, że zostaniesz ze mną na dłużej. Pozdrawiam